Do wielu polskich szkół zawitały identyfikatory. Nie stało się to nawet wczoraj czy przedwczoraj, ale w wielu placówkach stosuje się identyfikatory szkolne od ładnych paru lat. Dyrektorzy wprowadzając identyfikatory do swoich szkół kierowali się kwestią bezpieczeństwa, szczególnie w wielkich szkołach-motłochach. W takich wielkich szkołach, liczących uczniów już nawet w tysiącach wszyscy nauczyciele nie są w stanie znać wszystkich uczniów. Identyfikatory miały wykluczyć z przestrzeni szkolnej osoby nieuczęszczające do placówki np. dilerów narkotykowych. Jednak nie przyniosło to w wielu przypadkach zamierzonych efektów. Trudno bowiem skłonić tylu młodych ludzi do noszenia identyfikatorów. Częściej młodzież nosi identyfikatory w plecaku niż przypięte do ubrania. Nawet częste kontrole przez nauczycieli nie przynoszą efektów. Identyfikatory szkolne są bardzo dobrą ideą, ale jednak trochę nieskuteczną. Być może logo szkoły lub ładne, modne „mundurki”, które podobałyby się większości z uczniów byłby lepszym sposobem identyfikacji młodzieży w szkołach. Być może gratyfikacje za regularne noszenie identyfikatorów w postaci np. dnia bez pytania dla uczniów byłyby również lepszym sposobem motywacji. Także trudno ocenić czy identyfikatory są porażką czy sukcesem polskich szkół.

 

Oczywiście nie ma przymusu stosowania identyfikatorów i zależy to od indywidualnych decyzji dyrektorów poszczególnych placówek. Nie ulega wątpliwości, że w wielu szkołach wprowadzono to rozwiązanie. Uważam jednak, że gdyby zastosować właśnie system motywacyjny za noszenie identyfikatorów to odniosłyby one wielki sukces. Identyfikatory szkolne ułatwiają pracę nauczycielom szczególnie w dużych klasach, na początku roku szkolnego, gdy poznaje się dopiero imiona uczniów. Również wszyscy nauczyciele powinni nosić identyfikatory, dając przykład uczniom. Byłoby to z kolei ułatwienie dla rodziców przychodzących do szkoły na rozmowy z nauczycielami o postępach lub ich braku w nauce swoich pociech. Identyfikatory mogłyby przynieść wiele więcej pożytku dla wszystkich, uczniów, nauczycieli i rodziców, gdyby tylko lepiej całe to przedsięwzięcie zorganizować...